Eigen risico vergoed: één zorg minder voor Tomas
Tomas (18) doet zijn best om in Nederland een leven op te bouwen. Dat gaat niet vanzelf. Hij heeft veel meegemaakt op zijn reis vanuit Libië naar Nederland en de sporen daarvan zijn nog dagelijks voelbaar. Zijn traumagerelateerde klachten maken het dagelijks leven zwaar.
Op school lukt het hem moeilijk om op te letten. De drukte en prikkels voelen onveilig. Werken gaat evenmin want zijn klachten maken het onmogelijk om te functioneren in een werkomgeving. Inmiddels heeft hij dan ook schulden opgebouwd: OV-boetes, geld dat hij vrienden verschuldigd is. Die schulden zorgen voor extra stress, bovenop alle andere klachten die hij al heeft.
Extra stress door schulden
Sinds december 2025 loopt er een traject waarbij Tomas begeleid wordt naar een gespecialiseerde traumapsycholoog. Een belangrijke stap. Maar zolang hij niet kan werken, zijn er ook praktische drempels. Eén daarvan was zijn eigen risico: een bedrag dat hij zelf niet kon opbrengen.
Betaling eigen risico
Noodfonds Amsterdam heeft de betaling van zijn eigen risico voor rekening genomen. Zodat Tomas de zorg kan krijgen waar hij recht op heeft en kan werken aan het opbouwen van een mooi bestaan. En daar kregen we een mooi bericht over: de therapie heeft Tomas goed gedaan. Hij slaapt beter, denkt minder vaak terug aan wat hij heeft meegemaakt en voelt zich op school eindelijk thuis.
Kleine gift, groot verschil: Help een Amsterdammer
In deze serie verhalen laten we zien dat we met een kleine gift, een groot verschil kunnen maken. Wil je ook een bijdrage leveren en een Amsterdammer helpen? 100% van de donaties gaat naar Amsterdammers in financiële nood.
“Soms slapen mensen op de grond. En dan denk ik: dit is Amsterdam”
Serap Yanmaz-Saracoglu werkt bij Buurtteam Slotervaart. Al zeven jaar spreekt zij dagelijks met Amsterdammers die vastlopen. Soms komt ze achter een voordeur waar het probleem schrijnender is dan verwacht.
Voor Paul maakte een gehoorapparaat een wereld van verschil
In zijn bescheiden appartement in Amsterdam zit Paul (73) op de bank, een mondharmonica in zijn hand. Het is bijna niet voor te stellen dat hij jarenlang in een tent woonde, terwijl zijn gehoor langzaam achteruit ging. Dankzij een gehoorapparaat kan hij nu weer volwaardig meedoen. "Ik voelde me steeds meer buitengesloten."